Rozdział 13 |Arc4|

Rozdział 13

Ach, Shinobi, Shinobi.

 Chyba pozwę tego capa.

   — Zajazd pod wściekłą owcą? Oryginalne, nie powiem. — stwierdziła Ryuu, patrząc na drewniany szyld z rysunkiem czegoś, co chyba miało przypominać owcę.

   Przemoczona weszła do środka budynku. Ściany były drewniane, w przyjemnym odcieniu brązu, a podłoga schludna i zamieciona. Po bokach pomieszczenia poustawiano ozdobne fotele i gdzieniegdzie malutkie doniczki z ciemnozieloną rośliną o zakręconych liściach i krwistoczerwonych owocach.
   Niepewnie rozglądając się po holu podeszła nieco kulejąc do recepcji. Godzinę wcześniej wpadła do rowu, co raczej nie było szczególnie chwalebnym przeżyciem. Zbliżyła się do niej pucułowata kobieta w garsonce. Uśmiechnęła się przyjaźnie i spojrzała na Ryuu dużymi brązowymi oczami

   — W czym mogę pomóc? 
   — Chciałabym wynająć pokój. Na jeden, może dwa dni. Czy śniadanie i kolacja są wliczone w cenę? — oznajmiła monotonnym głosem i spojrzała się pusto na przewróconą doniczkę po lewej części holu. — Macie tu spory przeciąg — mruknęła.

   Recepcjonistka zamrugała, po czym uśmiechnęła się nerwowo. Coś podejrzewała. Ryuu dobrze znała to spojrzenie.

   — Tak, oczywiście, wszystko jest wliczone. Mam tylko jedno pytanie: gdzie są twoi rodzice? 
   — Em, ja- — zanim zdążyła odpowiedzieć, do recepcji wpadła starsza pani w szlafroku w kratę i wydarła się „HELENA!” na cały zajazd. Ryuu podskoczyła, a recepcjonistka westchnęła i zmusiła się do jeszcze pogodniejszego uśmiechu. Wyglądała nieco przerażająco.

   — Tak, proszę pani? — spytała ociekającym słodyczą głosem, który byłby w stanie otruć każdego w promieniu dziesięciu metrów. Pewnie sporo babka przeszła.

   — Ja się zajmę naszym gościem. A z tego co wiem, Hanka prosiła cię o zajęcie się pokojem numer cztery. —  oznajmiła piskliwym głosem staruszka i pacnęła Helenę po głowie puszystym kapciem-króliczkiem.

   Helenie natychmiastowo zrzedła mina i kiwnęła głową. Ponownie westchnęła i spojrzała z wyrzutem na babcię. Ryuu z zaciekawieniem patrzyła, jak kobieta bierze do ręki łom i kieruje się w stronę schodów. Pomyłka. Ona nadal przechodzi.

   — Rozgość się, dziecino, musiałaś sporo przejść. Chodź, pokażę ci salon, ale najpierw zdejmij tą kurtkę. Wyglądasz jak mop. Jeszcze tego by brakowało, gdybyś dostała zapalenia płuc. — skinęła na Ryuu i poprowadziła ją przez korytarz. Był zaskakująco kręty i długi, pełen obrazów i fotografii. Dopiero po dobrych pięciu minutach zatrzymała się i otworzyła drzwi z ogromną klamką. Wskazała na kanapę, na której ktoś już siedział. Ryuu opadła szczęka.

   — Witam w hotelu mojej cioci~ — Shinobi podniósł się z sofy i wyciągnął dłonie. Był uśmiechnięty od ucha do ucha i najwyraźniej zrelaksowany. Babcia nagle znikła, zostawiając ich samych. Dziewczynka cofnęła się i odruchowo zaczęła szukać ręką czegoś ciężkiego. 

   — Shinobi? Jak? ...Co? — język jej się plątał. — Masz nierówno pod sufitem czy jak?

   — Cóż, biorąc pod uwagę zaistniałe okoliczności i zdarzenia, poczułem się winny i nieco zmieniłem plany. O kuzyna się nie martw. Jest już bezpieczny. Schrzaniłem jedną sprawę, ale udało mi się to wyrównać.

   — A więc to tak — mruknęła ponuro. Od tych całych "zaistniałych okoliczności" bolała ją głowa i miała ochotę w coś uderzyć. A raczej w kogoś. — Dziękuję za wspaniałomyślność.

   — Proszę, nie patrz się tak na mnie! To nie tak miało wyjść i jest mi z tego powodu bardzo przykro. Cieszę się, że spotkałem was wtedy w Vienne. Wątpię, żebyście wtedy przeżyli beze mnie. — uniósł dłoń w obronnym geście i poczochrał ją po mokrych włosach. — I chyba mogę wam jeszcze pomóc.

   — To coś niebezpiecznego? — pociągnęła nosem i kichnęła w rękaw. Nie czuła się za dobrze.

   — Ha, ha, bardzo śmieszne. — wyciągnął z kieszeni zdjęcie. — Otóż znam tego jegomościa i chyba uda mi się to ogarnąć.
   Trzymał fotografię młodzieńca o białych, lekko szarawych włosach ściętych w dość nietypowy sposób. Miał delikatne ciemne odrosty i przydługą grzywkę. Najprawdopodobniej tył głowy miał wcześniej podcięty lub wygolony. W każdym razie wychodziło na to, że nie miał zbyt wiele czasu, by zadbać o fryzurę. Ryuu już nie miała wątpliwości, że to zmęczony życiem student po niefortunnej popijawie albo osobnik z wyjątkowo silnym poczuciem indywidualności. Lodowate niebieskie oczy zdawały się przeszywać wszystko i wszystkich, co nie dodawało zdjęciu przyjemniejszej atmosfery.
   Tak czy inaczej, był jednym z ludzi, którzy mogli im pomóc.
   Zdjęcie podpisano z tyłu różowym markerem.

Harue. "Ava Knox".

Rhein, 15 grudnia

   Po konkretniejszym tekście nastąpiła żenująca liczba serduszek. Biorąc pod uwagę orientację wujka, obojętność kuzyna i swój własny brak różowego markera, który ktoś jej zapierdzielił, wszystkie podejrzenia padają na Shinobiego.

On go kraszuje czy jak?

   — Skąd je masz? — spytała marszcząc brwi. Będzie musiała być jeszcze ostrożniejsza.

   — Juni je pogubił, ale to teraz nieważne. Plus, mam kilka kopii (HA!). Od początku coś podejrzewałem, ale teraz mam pewność. Jesteś córką Naomi i Rina, prawda? Prawda?

   Ryuu kiwnęła głową, a Shinobi złapał się za brzuch i zaczął się śmiać.

   — A to ci dopiero! Te cudaki wiedzą jak zająć się swoimi sprawami! No nie mogę po prostu! — Ryuu spojrzała na niego pytająco. I nie mogła uwierzyć, że ktoś pokroju Shinobiego nazywa jej rodziców cudakami.

   — Znałem twoich starych. Tak samo jak Harue i Dante. Albo Roza i reszta paczki. Byli dla nas trochę jak mentorzy. Zabawne jest to, że połowa z nich nie ma zielonego pojęcia, że świry mają córkę! — zaczął podekscytowany, a Ryuu jedynie kiwnęła głową. Poczuła się, jakby ktoś uderzył ją cegłą z rozwiązaniem trudnego zadania  matematycznego nabazgranym markerem na jednej ze ścianek.
   — Rodzice Juniego też zostawili ślad. Zaiwaniłem jego mamie motocykl. Brat Naomi jest nieco przerażający, ale dało się z nim dogadać. Równy gość! Raz podpalił z twoim ojcem pranie sąsiadów używając jedynie wazonu i pudła na buty. Ach, Leo i Ivy. W przeciwieństwie do twojego ojca, nigdy nie naciskali na mnie, bym mówił do nich per „państwo” i „pan/pani”. Rin strasznie lubił się popisywać! — paplał dalej wymachując rękami. W Ryuu uderzyło to, że zachowywał się bardziej wiarygodnie niż zwykle.
   Orientując się, że Pan Shinobi mógłby tak w nieskończoność, przerwała mu monolog i zapytała o coś konkretniejszego.
   — Jak ich poznałeś? Utrzymujesz z nimi kontakt? Al powiedział ci, co się z nimi działo?
   — Wiem o ich zniknięciu — upił łyk gorącej czekolady, która nagle pojawiła się w jego dłoni i westchnął. — Kontakt? Z nimi to trochę trudno. A spotkanie? Już nie pamiętam, ale zaczęło się od kłótni na targu, mniej więcej. Napijesz się? — kiwnął głową na drugą filiżankę.

***

   Juni w większości przypadków nie ufał obcym ludziom, w szczególności kierowcom i sprzedawcom ze stacji benzynowych. Ale siedząc w tej chwili na rozkładanym krześle właśnie przed stacją benzynową, czekając na Dante, który wyjątkowo żywo targował się o cenę, jak przypuszczał, jakiejś starej porcelanowej wazy, zaczął rozmyślać o swoich mądrościach życiowych i wyborach.

No cóż, gdzie dwóch się bije, tam trzeci korzysta...

   Upił łyk fanty i prawie w tym samym momencie wzdrygnął się i wykrzywiając się powoli przełknął napój. I on i Ryuu nie przepadali za gazowanymi napojami. 

   Ten wieczór był wyjątkowo ciepły. Aż się zdziwił. Dwadzieścia dwa stopnie, zero wiatru. A który był miesiąc? Koniec września? Już piździernik?
   Po wypiciu fanty, rzucił pustą puszką w śmietnik. Przedmiot balansował przez chwilę na krawędzi, a następnie spadł i potoczył się gdzieś dalej. Juniemu drgnęła powieka. Powoli podniósł się z siedzenia i wszedł do stacji w poszukiwaniu czegoś bardziej zdatnego do picia. Smoothie.
   Podszedł do drugiej ekspedientki, niskiej blondynki z mnóstwem piegów i zadziwiająco onieśmielającymi oczami podkreślonymi eyelinerem albo mazakiem, bo nigdy nie wiadomo.
   — W czym mogę pomóc? — spytała żując gumę i pękając ogromnego balona tuż przed twarzą Juniego.
   Juni, zbyt zaślepiony żądzą smoothie, nawet nie zauważył tego niegrzecznego gestu.
   — Poproszę smoothie z mango — oznajmił, wskazując na półkę za ekspedientką. — I kinder joy'a.
   — Dość wybredny klient... — mruknęła dziewczyna podając mu butelkę. — Kindery się skończyły, przykro mi, mamy tylko w chu rakowych cukierków z gadżetami, batonów i dietetycznych chrupek.
   Juni położył dłoń na jej ramieniu. Ekspedientka uniosła brwi.
   — Kiedyś znajdziesz lepszą pracę — uśmiechnął się ze współczuciem i wyruszył na poszukiwania Dantego.
   Dziewczyna pękła kolejny balon i sięgnęła po desperadosa zza lady.
   — Zrobi dzieciak karierę... — wymruczała i opróżniła butlę w kilku wielkich łykach.
   W tym samym czasie Dante nadal przekrzykiwał się z drugim sprzedawcą. Mężczyzna stojący za ladą łypał wściekle na Dante, przyciskając kurczowo wazę do serca. Potargane włosy związane w kucyk powiewały dramatycznie dzięki wentylatorowi.
   — Słuchaj no pan, nie tak się umawialiśmy — warknął. — Gdzie kasa?
   — Dostałeś swoje pieniądze — wysyczał Dante powoli sięgając po wazę. Okulary spadły muu na czubek nosa.
   — W jakiejś podejrzanej walucie!
   — Ale dostałeś!
    Juni postanowił się nie mieszać i siorbiąc smoothie przez różową słomkę wycofał się powolutku ze stacji. Pomachał do drugiej ekspedientki, która tylko mrugnęła i ręką pokazała peace sign.
 Gdy tylko zasiadł na swoim tymczasowym rozkładanym tronie, usłyszał huk, trzask i wyjątkowo niemęski wrzask sprzedawcy. Wzdrygnął się i upuścił na szczęście pustą już butelkę.
   Dante wypadł ze sklepu i z całej siły wrzucił świecę dymną do środka. Śmiał się wrednie i wymachiwał środkowym palcem w stronę wkurzonego sprzedawcy z kucykiem
   — Ukradłeś wazę?! — oburzył się Juni, patrząc na przedmiot, który trzymał pod pachą.
   — Nie ma czasu na gadanie! - ponaglił go mężczyzna i pociągnął za rękaw bluzy w stronę samochodu. — Wsiadaj!
   Juni przełknął ślinę i najszybciej jak potrafił wykonał polecenie studenta.

   — To, ehm, zahaczymy później o te drive-thru? — spytał zażenowany, nerwowo zaciskając dłonie na fotelu.
   — Z przyjemnością! — Dante wyprostował się dumnie i poprawił okulary. Brudną rękę otarł o sweter, jeszcze bardziej powiększając plamę z keczupu. Przekręcił kluczyk w stacyjce i najszybciej jak się dało nacisnął pedał gazu. Juniego wcisnęło w siedzenie. Czuł już zimny pot na karku.

***

taki timeskip

   — Proszę pani, ile spałam? — spytała Ryuu babcię krzątającej po jej pokoju. Wymiatała skrzaty i kurzyki spod dywanu.

   — A z kilka dni, skarbie. Nowy rekord! — oznajmiła entuzjastycznie, wpychając skrzeczące stworzonka do kosza. — Zabiorę te chłystki do kuchni. Ciągle się gubią i uprzykrzają życie gościom.
   — Powodzenia — odparła niemrawo Ryuu i wstała powoli z łóżka. Zataczając się podeszła do szafki i wzięła do ręki świeżo naładowaną komórkę. Drżącym lekko palcem odblokowała ekran i weszła w kontakty.

2 wiadomości, 5 nieodebranych połączeń.

   — No to szlag nas trafił — wychrypiała i kichnęła. — Jak myślisz, Momoś, wkurzył się?
   — Prędzej zszedł na zawał — wymruczał kot. — I chyba coś ci mówiłem. Nowe imię. Nowe. 
   — Najpierw mi powiedz o co ci chodzi! — oznajmiła stanowczo i odwróciła się na pięcie w stronę kota liżącego swój ogon. 
   — A o to! — kot zeskoczył z łóżka i zniknął w kłębach błyszczącego złoto-różowego dymu.
   Przed Ryuu siedziała po turecku postać. Człowiek. Rudy. 
   Człowiek-Momoś zrobił słynne jazz-hands i uśmiechnął się leniwie. Ryuu z ulgą odetchnęła, gdy zobaczyła, że Mo ma na sobie ubranie. Nie była w stanie zidentyfikować płci jego ludzkiego ciała. Szczupła sylwetka i wcięcie w talii, ale ponad metr siedemdziesiąt pięć wzrostu, co dla takiego niziołka jak Ryuu było wyjątkowo dużo. 
   — Więc? — spytała unosząc brew.
   Momo zrobił zawiedzioną minę jakby chciał zapytać: Nie skaczesz z radości?
   — W duszy się cieszę. Podejrzewałam, że chowańce potrafią coś takiego robić.
   Kot zaczął żywo gestykulować i poruszać ustami, ale nie wydobył się z nich żaden dźwięk.
   — Wada przemiany, co? Czej, zerknę do książki. — zaczęła grzebać w plecaku. — Zupełnie wypadło mi to z głowy. Znasz może migowy?
   Jeszcze przed podróżą, jednym z ulubionych zajęć Ryuu było czytanie. Namiętnie pochłaniała zawartość książek z domowej biblioteczki, kiedy tylko miała czas i chęć. Zbiór stanowił również awaryjne źródło wiedzy podczas braku internetu albo ogólnej nudy. Dziewczyna miała słabą samokontrolę jeśli chodziło o laptop i czasami sama zamykała wszystkie elektroniczne gadżety w szafce w sypialni, a klucz przekazywała kotu albo chowała pod dywanem, by się nie rozpraszać. Pomagało też lenistwo, bo komu by się później chciało tego szukać?
   Tak czy inaczej, działało i posiadała pewną wiedzę na różne tematy. 
   Nie rozpraszaj się, zawsze powtarzała sobie.

   — Przepraszam, która jest godzina? — spytała babci, która aż promieniowała z radości po ogarnięciu skrzatów.

   — Osiemnasta, kochanie. Ubierz się i przygotuj swój plecak. Kolacja jest o dwudziestej, a Shinobi chce ci coś pokazać.

   Ryuu nie była pewna, czy to będzie coś przyjemnego, ale szybko się zebrała i odświeżyła, ciekawa nowych odkryć. Siedziała jak na szpilkach i cały czas się wierciła. Na szczęście, dwie godziny minęły jak z bicza strzelił. Sama pędem zbiegła schodami do jadalni i dosiadła się do Shinobiego i Momo, który już siedział mu na kolanach znowu w postaci kota.

   Ślinka jej pociekła na widok puree z ziemniaka, sałatki z groszku i marchewki i mięciutkich klusek polanych sosem.

   — Miło, że zdecydowałaś się tu przyjść — zagadnął Shinobi, wycierając sobie twarz serwetką. W kąciku ust wciąż miał kawałek marchwi i ziemniaków.

   — Mhm.

   — Podoba ci się tu?

   — Mhm.

   — Powiesz coś więcej?

   — Jem.

   — Ach, no tak, wybacz.
   Nagle spoważniał.

   — Z pewnością zdajesz sobie sprawę, że przeszłaś wiele niełatwych chwil i na pewno czeka cię ich jeszcze więcej.

   — Utrudniłeś mi jakieś dwie trzecie z nich — stwierdziła z pełnymi ustami. — Nie chcę być niemiła, ale nie masz może jakiegoś hobby? Czy może nasza obecna sytuacja to twój sposób na urlop i sobotnie wieczorki?

   — No cóż, ehm, jestem obecnie w robocie. Jestem dość wszechstronny, mam spory wybór... — zaperzył się i podrapał po głowie. Po raz pierwszy wyglądał, jakby czuł się niezręcznie.

   — Czyli nie masz stałej pracy.

   Shinobi zakrztusił się.

   Momo szybko się przeobraził, podniósł ręce Shinobiego do góry i walnął całej siły w jego plecy. Chwilę później, po podłodze potoczył się kawałek groszku.

   — To się nie wydarzyło — wycharczał Shinobi, masując sobie gardło.

   — Uznajmy tą wersję – przyznała Ryuu.
   Momo z powrotem się zmienił i schował się w plecaku Ryuu w poszukiwaniu ciepła.
   — Ale tak z innej beczki — zaczął mężczyzna. — Mam kilka rad. Zapisz sobie. Masz już długopis? Tak? Okej, więc po pierwsze: z lichem nie robi się interesów. I nie gadaj do stracha. Grzecznie odpowiedz, ale nie prowokuj rozmowy.
   — Zanotowane.
   — Po drugie: nie prowokuj i nie zadawaj głupich pytań. Dotyczy każdego. A po trzecie: nie zapuszczaj się w Gniazdo.
   — Tajest.
   Shinobi wydawał się być o wiele bardziej zrelaksowany niż wcześniej. Wstał od stołu i skinął na Ryuu, żeby poszła za nim. Ryuu bez słowa spełniła prośbę i powlokła się za Shinobim. Zaprowadził ją do drzwi małego pomieszczenia. Wydawał się być wyjątkowo dumny z tego miejsca.

   — Ten schowek jest pusty — zmarszczyła brwi i przetarła oczy. — Ty strasznie lubisz wkręcać ludzi, wiesz?

   — Nie rozumiem, przecież jest tu szafa.

   — Nie mogliście jej postawić w holu? Po co budować osobne pomieszczenie dla jednego mebla?

   — Niedługo zrozumiesz — odpowiedział i otworzył szafę szybkim ruchem.

   Coś było nie tak. Ciemność w środku mebla zdawała się promieniować i pochłaniać wszystko w pobliżu. Ryuu przyszły do głowy dwa słowa – intensywność i głębia.

   Pochyliła się nad czernią.

   — I? Co tam jest? — poniosło się echo, a samą Ryuu przeszły dreszcze. To wszystko bardzo jej się nie podobało. Zacisnęła ręce na ramiączkach plecaka.

   — Czemu nie przekonasz się sama? — zapytał dziarsko Shinobi i pstryknął palcami.

   — Słucham?!

   Shinobi złapał Ryuu za kaptur i przytrzymał tuż nad ciemnością. Głos uwiązł jej w gardle.

   Dziura. W szafie była pierdolona dziura.

   — Okeej! I raz, i dwa, i trzy... HOP! — puścił kaptur, ale Ryuu przytrzymała się nogami ścian szafy.

   — Shinobii! — zapiszczała ze łzami w oczach.

   — Spokojnie, spokojnie, to po prostu zwykły portal, ja i Ha-

   — Chyba, kurwa, portal do Hadesu! — wrzasnęła na wpół wściekła, na wpół przerażona. Ona chyba na serio tu zginie.

   Nie wykasowałam historii w necie, nie wykasowałam historii w necie!

   — Życzę powodzenia! Pozdrów Tadzia, dobrze? — popchnął Ryuu i pomachał jej radośnie.

   — PRZYSIĘGAM, ŻE KIEDYŚ CIĘ POZWĘ! — wrzasnęła spadając w ciemność.

   — Ach, dzieci! Nigdy nie słuchają dorosłych do końca... — westchnął i wyciągnął komórkę.

Da End

Powiedzmy, że się starałam.