Rozdział 1 |Arc1|

Rozdział 1

Najważniejsze decyzje zazwyczaj podejmuje się w najmniej ważnych momentach

   Ryuu westchnęła. Czemu musiała być jednym z głównych bohaterów w jakimś opowiadaniu drugiej kategorii? Nie no, autorka mogłaby w końcu wziąć się w garść.

   Dziewczynka zestresowana siedziała w tej chwili w swoim ukochanym czerwonym fotelu, pijąc już czwartą herbatę. Ogień trzaskał wesoło w kominku, wypełniając salon przyjemną aurą. Juni'ego wywiało na zajęcia dodatkowe, a ona sama cieszyła się chwilą ciszy. Nie szło jej zbyt dobrze. Była pewna sprawa, która zajmowała jej myśli całkowicie.
   Niedługo mieli wrócić jej rodzice. Była trochę wkurzona. Tata obiecał jej, że nauczy ją hakować konta na Myspace. Spojrzała na zegarek. Spóźniali się już półtorej godziny. Nic dziwnego. Zawsze to robili. Zwykle przez to, że są korki albo przez tatę, który znowu pomylił drogę.

   Przecież mogli zadzwonić. Wcześniej tak robili...

   Przypomniała sobie ich wczorajszą rozmowę. Uśmiechnęła się mimowolnie.

   — Ta, u nas wszystko w porządku. 
   — Jesteś pewna? Wujek Al mówił mi o tej aferze ze śmietnikami. — przez słuchawkę rozległ się zmartwiony głos jej mamy. 

   —To się wydarzyło dawno temu — Ryuu machnęła lekceważąco ręką. — Zgasiliśmy ogień, w każdym razie, to i tak była wina wujka, bo to on je podpalił. 

   — Tak się cieszę. Później go opieprzę. — dało się wyczuć ulgę w jej głosie. — A odwiedza was? 

   — No jacha. Trzy razy w tygodniu. Jest zabawnie.

   Naomi zaniepokoiła się. Znała swoją córkę, a słowa „jest zabawnie” w jej ustach mogły oznaczać jedynie coś niebezpiecznego i najprawdopodobniej nielegalnego.

   — Kiedy przyjedziecie? 
   — Jutro około szesnastej. Musimy kończyć, pozdrów Juni'ego.
   — Przekażę, pa.

   Rozmowa zakończyła się tak szybko, jak się zaczęła, zostawiając nastolatkę pełną nadziei.

   Słuchała radia, a z tego co słyszała, nie było żadnych korków. Niedawno rodzice kupili GPSa, więc szanse zgubienia się również malały. Spróbowała do nich zadzwonić. Trzęsącą się ręką wpisywała ich numer.  
   Odezwała się jedynie sekretarka. Zaczęła głośno sączyć herbatę.

   To chyba jakiś żart. 

   Spróbowała ponownie. Znowu nic. Herbata znikała w zastraszającym tempie. Może i była paranoikiem, ale w tej chwili czuła prawdziwy strach. Zwykle był włączony.

   Nienienienienienienie... pewnie się rozładował. 

   Od natłoku emocji zbyt agresywnie odstawiła telefon. Spojrzała na zegar. Kwadrans do szóstej. Wymamrotała parę przekleństw i ułożyła się wygodniej w fotelu. Rozejrzała się, wodząc wzrokiem po ciemnozielonych ścianach i ciemnobrązowych meblach. Upiła kolejny łyk i powoli zaczęła się rozluźniać.  
   Utkwiła wzrok w drzwiach.

   Jak na zawołanie, drzwi otworzyły się. Do salonu wszedł rozradowany Juni. Zakrztusiła się.

   — Yo! — zawołał energicznie i szybkim ruchem zrzucił plecak na podłogę.

   — 'Bry. — przywitała go Ryuu, patrząc na niego spode łba,wycierając sobie mokrą twarz rękawem.

   Chłopak rozejrzał się po pokoju. Ujrzał jedynie swoją niewyspaną, uwaloną w fusach od herbaty kuzynkę, ich kota leżącego na kominku oraz puste stoły i krzesła

   — Czyli jeszcze ich nie ma? — westchnął. Dziewczynka kiwnęła głową i wskazała na drugi fotel, by usiadł. Gdy tylko Juni zajął miejsce, jego uwagę przykuł komputer leżący na podłodze i porozwalane wokół niego książki i podręczniki.
   — Ktoś tu się uczy hakowanka, co? Nie wiedziałem, że taki z ciebie nerd. — po tych słowach, Ryuu była gotowa wylać na niego wrzącą wodę. Akurat zostało trochę w czajniku.
   Zanim dziewczyna zdążyła odpowiedzieć mu jakąś ciętą ripostą, rozległo się walenie do drzwi.

   W ułamku sekundy do pokoju wpadł wujek Al, cały zdyszany i poraniony.

   — Weź człowieku ściągnij, kuźwa, te słuchawki, bo cię wołam, a ty nic! — zwrócił się do okularnika.

   Juni zażenowany wymamrotał krótkie "sorka". 

   Al był bratem matki Ryuu i ojca Juni'ego. Najmłodszy i najmniej odpowiedzialny z całej trójki. Miał dwadzieścia sześć lat, dobrą posadę jako podróżnik i kompletny brak umiejętności rozróżniania nielegalnego od legalnego, więc blizny i zadrapania na jego ciele już dawno przestały ich niepokoić.

   — Co się stało? — zapytała podenerwowana Ryuu. Wujek naprawdę wyglądał inaczej niż zwykle. Jego przydługie, nieco brudne blond włosy sterczały na wszystkie strony, brązowe oczy były czujniejsze niż zazwyczaj, a twarz zdobił grymas przerażenia.

   Mężczyzna pogładził się po nieogolonej brodzie.

   — Pakować się. Jutro wyjeżdżamy, a szybko tu nie wrócicie.

   Dzieci spojrzały po sobie, nie wiedząc czy żartuje, czy nie. Facet był zdolny do wszystkiego.

   — A co z rodzicami?
   — Przysłali mnie tu. To dość skomplikowane.
   Cisza.

   — No już! — ponaglił ich. — Na górę! Później wyjaśnię.

   Pobiegli zdezorientowani do swoich pokoi. Gdzie jadą i po co? Co z ich szkołą? I czy w ogóle wuja miał prawo jazdy? Ryuu zaczęła w pośpiechu składać najpotrzebniejsze ubrania. Żałowała, że wcześniej nie posprzątała. Po skończeniu, popędziła do łazienki po resztę rzeczy. Zabrała ubrania z suszarki, ręcznik swój i Juni'ego oraz oczojebną kosmetyczkę w kształcie kota.

   Odetchnęła z ulgą. Przynajmniej zrobili zakupy, a wujek zachowywał się tak, jakby mieli już tu nie wrócić.

   — Cholera, no gdzie to jest? — mruknęła pod nosem przeszukując szafki. Szukała swojego plecaka.

   Zgadza się, plecaka. Niektórzy mogliby się zdziwić. Jak ona to zmieści? Otóż ów plecak zwykłym plecakiem nie był. Należał do jej ojca, który wcześniej zabezpieczył go paroma zaklęciami, choć właściwie nie musiał.

   Wyroby firmy Billy&Ben's cieszyły się ogromną popularnością. Trik polegał na tym, że były międzywymiarowe, co pozwalało schować w nich więcej, niż się dało udźwignąć. Na upartego można było z nich korzystać również jako portali, ale o tym kiedy indziej.

   — Bingo! — wykrzyknęła, odnajdując zgubę. Nie był większy od zwykłego plecaka szkolnego. Był w kolorze khaki, ulubionej barwie jej taty. Miała nadzieję, że nie obrazi się, że bierze jego rzeczy.

Po wróceniu do pokoju, zebrała z półki swoje ulubione książki i mangi. Nie obyło się również bez elektroniki. Po skończeniu stwierdziła, że plecak nie zapełnił się nawet do połowy.

   Nie miała zbyt wielu rzeczy. Była minimalistką. Nie dotyczyło to jednak książek. 

   Z żalem zobaczyła, że wszystkich nie spakuje. Markotnym wzrokiem omiotła swoje łóżko i biurko. Lubiła tu spędzać czas. Lubiła patrzeć na ściany, które własnoręcznie malowała. Jej schronienie, w którym mogła się zaszyć, kiedy wszystko dookoła zaczynało ją wnerwiać. 

   Ona, książki, wi-fi i kot - perfekcyjne połączenie.

   Pogodzona ze swoim losem, wyszła z pokoju. O jej nogę otarł się Momo, jej kot. Spojrzał na nią złotymi tęczówkami, zupełnie jakby się pytał o co chodzi. Podniosła rudego futrzaka i pogłaskała go po główce.

   — No tak, karma... — wymamrotała.

   Nadal niosąc kota, zeszła po schodach. Na dole czekał Juni. Wuja biegał po pokojach i wyłączał co się dało. 

   — O karmę i kuwetę się nie martw — Juni poprawił okulary. Wskazał za okno. Na podjeździe, ni stąd, ni zowąd pojawiło się auto.

   — Szybko się spakowaliście. — stwierdziła, patrząc na torbę podróżną, którą trzymał. Również firmy Billy&Ben's. Okularnik miał o tyle lepiej, że miał własną.

   — Pakowałem co mi się pod rękę podwinęło! — zaśmiał się.
   Spojrzeli na Al'a, który próbował zgasić kominek. Ryuu westchnęła i pstryknęła palcami. Ogień momentalnie znikł. Mężczyzna spojrzał na nią z wyrzutem.

   — Spakowani?

   Dzieci kiwnęły głowami.

   — To do śpiworów, są w korytarzu. Musimy się wyspać.
   Wszystko było już pogaszone. Ogarnęła ich dziwna melancholia. Zupełnie, jakby mieli coś stracić. Nie chcieli wyjeżdżać. Wszystko działo się zbyt szybko. Ryuu ścisnęła dłoń kuzyna. Juniper odwzajemnił uścisk. Nie było już odwrotu.

I właśnie tak kończy się pierwszy rozdział tego dziwnego tworu. 😎

Założę się, że jest tu pierdyliard błędów, ale jak mi się zachcę, to poprawię. 

Proszę o konstruktywną krytykę, jeżeli ktoś to czyta. 💩

~Dobranoc. Niech budyń będzie z Wami! 🍦