Między nami wariatami

Między nami wariatami

Trudno stwierdzić, o czym te marne pisarskie wypociny będą. Jestem pospolitym leniem, więc mogę jedynie powstawiać punkty i podpunkty.
Zaczyna się od tego, że dwójka bachorów i kot wplątuje się w dość poważny szajs. Niekoniecznie wagi państwowej, ale zawsze coś, chwała Bogu.

Ostrzeżenia:

  • Brak plotu. Wybaczcie. Fabuła jest dość nikła, jednak tworzy się.
  • Przekleństwa (paszoł won, Drodzy Cenzorzy).
  • Gówniarzeria przejmuje władzę.
  • Najprawdopodobniej fantasy/science fiction/parodia/EVERYTHING
  • Czarny i prawdopodobnie żałosny humor.
  • Koty.
  • Narzekanie.
  • Magia, brokat i homosie. 
  • Brak akapitów. 
  • Możliwe błędy.
  • Kintama (wujek tłumacz może nie zawiedzie, to z japońskiego).
  • ( ͡° ͜ʖ ͡° ). O, Lenny ma pieprzyk. 
  • Łamanie czwartej ściany.
  • Fangirling 24/7.
  • Nie chcesz wiedzieć.
Drogi użytkowniku Internetu, zostałeś ostrzeżony. Proszę Cię również o wyrozumiałość, ponieważ to mój pierwszy blog i stresuję się na każdym kroku. Liczę na konstruktywną krytykę. Zara, czy te dwa ten-tegesy się trochu nie wyklu- - Nie ważne...
  
Przed przeczytaniem zapoznaj się z treścią ulotki dołączonej do bloga bądź skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą, gdyż każdy blog niewłaściwie czytany zagraża Twojemu życiu lub zdrowiu. Dziękuję.
O ile ktoś to czyta.

Prosz, oto cukierek.

 Próba/prolog/cholerawiecojeszcze cz. 1
Ulica Bernarda była jedną z tych typowych ulic, które wydawały się podejrzane. Nie chodzi tu o wygląd, ale o pewnych ludzi, którzy na niej mieszkali.
Państwo Kajitani spod numeru siódmego idealnie pasowali do tej kategorii. Wprowadzili się dwanaście lat wcześniej. Zdążyli już zaskarbić sobie sympatię większości sąsiadów.
Rzadko bywali w domu, co jedynie potęgowało ciekawość reszty wścibskich mieszkańców. Córka państwa Kajitani, Ryuu, wielokrotnie pytana o tajemnicze zniknięcia, jedynie kręciła głową i ciągle uparcie powtarzała, że to nic ważnego. To samo było z jej kuzynem, Juni'm, który mieszkał z nimi z powodu pracy swoich rodziców.
Nie mieli zbyt wielu krewnych. Kilku wujków, ciocie, kuzynostwo i dziadkowie, z czego matka i ojciec pani Kajitani już nie żyli. Babka zmarła na poważną chorobę, gdy Ryuu i Juniper mieli jedenaście lat. Dziadkowi również się nie poszczęściło. Umarł piętnaście lat wcześniej od swojej żony w dość podejrzanych okolicznościach. Niestety, dzieci nie dowiedziały się nic więcej. Śmierć rodziców Naomi Kajitani była tematem tabu dla całej rodziny. 
Juniper i Ryuu byli przyzwyczajeni do samotności. Nie przeszkadzała im cisza panująca w domu. Nie było tak źle, chociaż Ryuu mogłaby w końcu nauczyć się samodzielnie obsługiwać gazówkę albo zrobić sobie samej obiad. Byli leniwi, ale obowiązki mieli podzielone. Juni zajmował się kuchnią, Ryuu praniem. Sprzątali oboje. Temat opieki nad ogrodem był niewyjaśnioną zagadką. Ach! Jak tam zarosło.
A wszystko przez brak umiejętności posługiwania się kosiarką.
Mieszkali w świecie niebezpiecznym, pełnym istot i ludzi, których nikt nie miał ochoty nigdy spotkać. Magia była tak powszechna jak zakupy czy kawa. Technologia nie zostawała w tyle.
Zaklinacze, łowcy, faceci w czerni, alchemicy – witamy w tym świecie. Mimo tej istnej mieszanki wybuchowej całe to cholerstwo cudem trzyma się razem. 
Nie wiedzieli jednak, że niedługo ich życie miało stać się równie nieobliczalnym szajsem.

Dobranoc.


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Rozdział 13 |Arc4|

Obraz
Rozdział 13 Ach, Shinobi, Shinobi.  Chyba pozwę tego capa.    — Zajazd pod wściekłą owcą? Oryginalne, nie powiem. — stwierdziła Ryuu, patrząc na drewniany szyld z rysunkiem czegoś, co chyba miało przypominać owcę.    Przemoczona weszła do środka budynku. Ściany były drewniane, w przyjemnym odcieniu brązu, a podłoga schludna i zamieciona. Po bokach pomieszczenia poustawiano ozdobne fotele i gdzieniegdzie malutkie doniczki z ciemnozieloną rośliną o zakręconych liściach i krwistoczerwonych owocach.    Niepewnie rozglądając się po holu podeszła nieco kulejąc do recepcji. Godzinę wcześniej wpadła do rowu, co raczej nie było szczególnie chwalebnym przeżyciem. Zbliżyła się do niej pucułowata kobieta w garsonce. Uśmiechnęła się przyjaźnie i spojrzała na Ryuu dużymi brązowymi oczami    — W czym mogę pomóc?      — Chciałabym wynająć pokój. Na jeden, może dwa dni. Czy śniadanie i kolacja są wliczone w cenę? — oznaj...
Czytaj więcej

Rozdział 1 |Arc1|

Rozdział 1 Najważniejsze decyzje zazwyczaj podejmuje się w najmniej ważnych momentach    Ryuu westchnęła. Czemu musiała być jednym z głównych bohaterów w jakimś opowiadaniu drugiej kategorii? Nie no, autorka mogłaby w końcu wziąć się w garść.    Dziewczynka zestresowana siedziała w tej chwili w swoim ukochanym czerwonym fotelu, pijąc już czwartą herbatę. Ogień trzaskał wesoło w kominku, wypełniając salon przyjemną aurą. Juni'ego wywiało na zajęcia dodatkowe, a ona sama cieszyła się chwilą ciszy. Nie szło jej zbyt dobrze. Była pewna sprawa, która zajmowała jej myśli całkowicie.    Niedługo mieli wrócić jej rodzice. Była trochę wkurzona. Tata obiecał jej, że nauczy ją hakować konta na Myspace. Spojrzała na zegarek. Spóźniali się już półtorej godziny. Nic dziwnego. Zawsze to robili. Zwykle przez to, że są korki albo przez tatę, który znowu pomylił drogę.    Przecież mogli zadzwonić. Wcześniej tak robili...    Przypomniała sob...
Czytaj więcej

Rozdział 14 |Arc4

Obraz
Rozdział 14 ŻĄDANIE! KARMA! Dante radzi: nie zamartwiaj się. Dwukrotnie. Nad tym samym szajsem. Życie nam niemiłe. Ha. Ha.    Faktycznie zahaczyli o drive-thru. Było przyjemnie i milutko, wszystko zapowiadało się dobrze. Jedynie sposób, w jaki patrzyła na nich babcia kilka stolików dalej wydawał się zawikłany i pokrętny. Tak nie patrzyły normalne babcie. Co najwyżej mojry albo mohery. Tylko że to była taka typowa, niegroźna kościelna babcia. W obrzydliwym, pudrowo różowym filcowym płaszczu.    Juni odetchnął z ulgą, gdy tylko znaleźli się w samochodzie. Jechali zatłoczoną autostradą. Przez wszechobecny spokój Juni czuł się wyjątkowo dziwnie. Wydarzenia z ostatnich dni, tygodnia (nieważne!) mocno odcisnęły na nim swój ślad. Nie mógł usiedzieć w miejscu. Ciągle się wiercił i zerkał za okno, jakby z lasu albo innego samochodu miałby wyskoczyć ghul albo kolejny jikininki. Zniósłby nawet ekshibicjonistę, byle tylko wyrwać się z ciągnącej...
Czytaj więcej