Rozdział 7 |Arc2|

Rozdział 7

Przydałoby się krzesło

   Strach pożerał ich jak autorka pożera oreo w soboty. Był dwudziesty trzeci września, najprawdopodobniej dzień ich rychłej śmierci. Pociąg zbliżał się do tunelu. Korzystali z ostatniej okazji, by spojrzeć na nocne niebo. Nieco histeryzowali, ale Shinobi nie chciał się czepiać. Po tygodniu się przyzwyczają. 

   Tunel był coraz bliżej. Mężczyzna uniósł delikatnie kącik ust. Wstrzymali oddech. Roza przeciągnęła się. Załoga już dawno wyszła z wagonu. Mieli większe zmartwienia niż pilnowanie małolatów.

Wjechali.

Zapadła ciemność. 

Co się później stało? Co później widzieli?

Otóż nic się nie działo, nic zobaczyli. Za ciemno było. A co myśleliście? Kurde jumpscare? 

    — Czemu się nie odzywacie? Pisało tylko, że macie się nie drzeć. — mruknęła kobieta.

   Poczuli się zażenowani. Mimo to, nie odezwali się. Roza wywróciła oczami. Shinobi zaczął wystukiwać jakiś rytm palcami. Wyglądali na na spokojnych. 

   Usłyszeli głośny trzask i wyjątkowo nieprzyjemny dla ucha piskliwy zgrzyt. Ryuu wzdrygnęła się, a Juni zacisnął palce na rękawie jej bluzy. Pociąg zatrąbił i przyspieszył. Dało się usłyszeć mrożący krew w żyłach jazgot i wrzask. Coś tąpnęło głucho o dach maszyny. W półmroku zauważyli, że Roza przyłożyła palec do ust. Mieli być cicho. Kolejne tąpnięcia, nieco delikatniejsze, łudząco przypominały odgłosy skradającego się dużego zwierzęcia. Coś zbliżało się do okna, przy którym siedzieli. Przynajmniej było zasłonięte. Odetchnęli z ulgą, gdy hałas ustąpił.

   Shinobi uniósł dłoń na znak, by nadal się nie odzywali. Chwilę potem powietrze przeszył pisk i rzężenie.  Po zachowaniu tego czegoś, Ryuu wywnioskowała, że był to ghul. Zmory są prawie bezgłośne, więc odpadają. 

   Jeśli miała być szczera, chciało jej się wymiotować. Od pojawienia się ghula, po ich wagonie rozniósł się odór gnijącego ciała i stęchlizny. Odurzona ledwo mogła oddychać. Po raz pierwszy chciała mieć katar. Żałosne i chrapliwe jęki nie cichły. Dyskomfort zdawał się również udzielać Shinobiemiu, który zasłaniając wcześniej twarz szalikiem przybliżył się do Ryuu i Juni'ego. Objął ich ramieniem i delikatnie uścisnął, zupełnie jakby wyczuwał ich strach. 

"Będzie dobrze".

Bezgłośnie wypowiedziane słowa, które dodały im otuchy. Roza również rozluźniła rękę, w której trzymała sztylet. Nie byli pewni, czy tak mały przedmiot przyda się w obronie przed czymś takim, ale w krótkim czasie zdążyli się przekonać, że ta kobieta była zdolna do wszystkiego.

   W wagonie robiło się coraz zimniej i ciemniej. W całym tunelu już nic się nie paliło. Charczenie ustąpiło jękom i szeptom siłą wdzierającym się do głowy. Ryczenie, lament pomieszane z niepokojącymi słowami mówionymi w jakimś obcym języku. 

   Poczuli się wyczerpani i wyzuci z energii. Roza zgięła się wpół i mruczała pod nosem niezrozumiałe słowa. Ryuu i Juni wtulili się w kompana. Zdumiewające, co trzeba przejść, by zaufać człowiekowi, którego się poznało kilka dni wcześniej. Chłód z każdą minutą stawał się coraz silniejszy. Mimo tego, Ryuu rozluźniła się i wzięła głęboki oddech. Ona i Juni wiedzieli o takich rzeczach więcej, niż się im zdawało. 

   Byli świadkami iluzji stworzonej przez istoty zamieszkujące tunel. Powstawała ona za pomocą niewyobrażalnie dużej ilości negatywnych emocji i jakżeby inaczej, potępionych dusz, które nie mogły zaznać spokoju.

   Siedzenie w nawiedzonym pociągu przejeżdżającym przez nawiedzony tunel. Ach, cóż za wspaniały sposób na spędzenie dnia. Przynajmniej nie musieli się kisić w szkole. To chyba jedyna zaleta tej całej wycieczki. Na samą myśl o algebrze Juni'emu przechodziły ciarki. Kichnął i wytarł nos rękawem. Sytuacja w której się teraz znajdował pasowała mu o wiele bardziej. 

   Niedługo potem przyzwyczaili się do zimna i przytłaczającej atmosfery. Nie było żadnego drapania i wycia, co ich niewyobrażalnie ucieszyło. Z tego co dowiedzieli się od Rozy, do końca tunelu musieli zachować spokój i mieć wszystko wyłączone. Nieco to ich zawiodło. Podobno wiele z tych stworzeń można było łatwo uwiecznić na filmie lub zdjęciu. Niestety to nie Discovery Science czy TLC. Byli tylko bachorami bez konkretnego pomysłu na przeżycie tego szajsu. Nie mieli szans, ale kogo to obchodzi. Dostali chrupki, uciekali przed facetami w czerni, poznali świra z gitarą i podróżowali szalonym ciuch-ciuchem, więc nie było tak źle.

   Dopiero godzinę później chłód ustąpił gryzącej i jednocześnie nieznośnie słodkiej woni. Znowu było im niedobrze. Usłyszeli stukanie i skrzypy. Były delikatniejsze od odgłosów, które powodowały ghule, ale wyczuli w nich coś niepokojącego.

   Po pociągu rozszedł się przeszywający krzyk przypominający skrzek kilku ludzi o wyjątkowo piskliwym i zniekształconym głosie. 

   Ponownie przeszedł ich dreszcz. Ryuu zasłoniła uszy. Coś drapało olbrzymimi pazurami o ścianę pociągu. Kojarzyło im się to z drażniącym dźwiękiem czyichś paznokci szorujących po tablicy. Szuranie i pisk narastały, jeszcze bardziej ich denerwując. Juni otworzył usta w niemym krzyku, a Shinobi skrzywił się. Roza zatkała sobie uszy kawałkiem waty. Ryuu wątpiła, że to coś dawało. Hałas wdzierał się do ich głów. Gdyby nie siedzieli, zapewne już dawno leżeliby na podłodzę wyczerpani i skonani ciągłym jazgotem. Już teraz było im ciężko. 

   Nie potrafiła rozpoznać jakie monstrum robiło tyle bajzlu. Do głowy przychodziła jej jedynie banshee i strzyga, ale po chwili zauważyła, że niestety dzieli je wiele różnic. Banshee potrafiła wrzeszczeć i krzyczeć, ale nie miała ciała. Była duchem, widmem i zaledwie cieniem, który zwiastował śmierć. Strzygi były dyskretniejsze, atakowały osobno, a dźwięki nad nimi świadczyły o obecności co najmniej trzech stworzeń.

Co za fanatycy.

Ryuu nigdy nie przypuszczała, że bajki, które w tajemnicy czytała na wudeżetach się jej kiedyś przydadzą. Właściwie to powinna się cieszyć, że rekomendacje na wattpadzie działały jak należy.

 ***

   — Za jakieś czterdzieści minut wyjedziemy.  — oznajmiła nagle Roza. 

   — Właściwie... to jak długi jest ten ten tunel?

   — Wystarczająco długi, by oszaleć i w nim zginąć.  — odparła. Juni milczał.  — Dwadzieścia kilometrów.  — sprecyzowała.  — Nie powiem, wenę mieli. Nie jestem w stu procentach pewna czy zbudowali to jedynie ludzie, ale odwalili kawał dobrej roboty. Miejscowi są dość nerwowi. Mówię ci, ostatnio widziałam dwóch farmerów oblewających wodą święconą wejście do lasu. Pomysł niezgorszy, lecz przy takiej ilości nawiedzonego gówna, niewiele to zdziała. Co najwyżej rozjuszy. Egzorcyzmów też nikt nie chce robić, bo za duży teren. W takich sytuacjach mówi się trudno i prosi się o pomoc ludzi takich jak ja - przewodników. Jesteśmy idiotami, którzy dobrowolnie skazali się  na wyrok śmierci.

Za jakie grzechy...

Ja już chcę do Rhein...

Da End

Pisanie grozy raczej mi nie wychodzi. No i te powtórzenia...dżizas krajst, sama je widzę, a mój palec mimo tego udaje, że ma raka i nie może błędu poprawić. Komentarze mile widziane.

Razy dwaaa.